جشنواره نان و نام!
جشنواره موسيقي فجر هم 22 ساله شد.امسال دبيرجشنواره كامبيز روشن روان بود.وي قبل از شروع جشنواره از متفاوت بودن اين دوره سخن گفته بود: البته هم ميدانيم كه تفاوت از نگاه هنرمند و اصحاب رسانه، يعني تغيير بنيادي در روند جشواره و اين مقوله با اضافه كردن دو سالن تئاتر شهر، تالار وزارت كشور (در دو شب) امكانپذير نيست.
1- اجراي اركستر فيلامونيك اوكراين و گروه شمس از اجراهايي بود كه مخاطبان به خاطر آن سر و دست مي شكستند.حتي گفته شد كه تعداد خاصي از خبرنگاران مي توانند در اين تالار حضور داشته باشند.خواننده اين اجرا حميدرضا نوربخش بود. قطعات ساخته كيخسرو ناظري و تهمورث بود .پافشاري اين گروه براي با كلام كردن قطعات از موارد جالب توجه اين اركستر بود؛چرا كه صداينوربخش مانند يك تركيب كولاژ بود و ناهماهنگ بودن صدا و اركستر كاملا هويدا.از طرف ديگر بهتر بود دوستان براي تبليغات بيشتر به دروغ وعده اجراي اركستر فيلارمونيك اوكراين را به مخاطبان نمي دادند.
۲- امسال سال پيامبر بود. دوستان ميدانند كه نامگذاري يك سال به نام يك شخص يا پديده براي درك عميق آن شخصيت يا پديده است. اما اين نامگذاري در كشور ما بيشتر براي نام آوري و نان آوري است. مصداق اين مقوله را براي ماجراهاي انرژي هستهاي (با عنوان سرود انرژي هستهاي) خليج فارس (سمفوني خليج فارس) و ... ديدهايم.
۳- اجراي آثار موسيقيدانان ايراني توسط اركستر سمفونيك تهران از ديگر برنامههاي اين جشن بود، هرچند كيفيت اجراي عالي نبود اما اين موضوع، نوآوري خوبي در تاريخ اركستر سمفونيك رقم زد.اما همچنان جاي آجراي آثار آهنگسازان غير دولتي در رپرتوار اين اركستر خالي است.
۴- و آخر اينكه اختتاميه جشنواره به مانند آغازش بيسروصدا و در يك روز سرد برگزار شد. خبري از تقدير و تشكر نبود. خبر از بزرگداشت و جايزه نبود؛ گويي سزايي موسيقيدان يادآوري خاطرات گذشته بود كه با صلوات سرد بر محمد و خاندانش به ابديت مي پيوست.